تبليغاتX
نجات دهنده ی خود را در آینه ببین !
 

 کسی هنوز اینجا میاد ایا ؟

+ تاريخ سه شنبه بیست و هفتم دی 1390ساعت 21:48 نويسنده " ماهی سیاه کوچولو " |

__________________________ ______________ ____________________

 

 ماهی سیاه کوچولو ، اما در جایی دیگر ...

 دوستانی که تمایل به خواندن ناگفته هایش دارند طی کامنتی اعلام کنند ...

 

 پ.ن : کامنت ها اما ، تایید نخواهند شد  .

 

+ تاريخ جمعه پانزدهم آذر 1387ساعت 19:14 نويسنده " ماهی سیاه کوچولو " |

__________________________ ______________ ____________________

 

 وقتی تو نیستی نه هست های ما

چونان که بایدند نباید ها ...

مثل همیشه اخر حرفم و حرف اخرم را با بغض می خورم

عمریست لبخند های لاغر خود را در دل ذخیره می کنم

باشد برای روز مبادا ...

اما در صفحه های تقویم روزی به نام روز مبادا نیست

ان روز هر چه باشد

روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا

روزی درست مثل همین روزهای ماست
 اما کسی چه می داند ؟
شاید
 امروز نیز روز مبادا باشد!

وقتی تو نیستی
نه هست های ما
 چونانکه بایدند
نه باید ها ...
هر روز بی تو
 روز مباداست !

 

 پ.ن : اینجا جای تو نیست ماهی سیاه کوچولو

پ.ن : تا همیشه ... خداحافظ همین حالا


+ تاريخ پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1387ساعت 12:9 نويسنده " ماهی سیاه کوچولو " |

__________________________ ______________ ____________________

 

  بیست ساله ام ...

   در محاصره ی چهار دیوارم  ،  منتظرم ، دلم برای اغوش کسی تنگ است

  دلم هوای عطر کودکی دارد .

 به مادرم می اندیشم و حادث می شود .

              .....

 در انتهای اتاق سایه ای می بینم  ، سایه ای روشن

مادر با چادر پیر تر به نظر می اید . پیش می روم و پیش می اید

 و اعجاز اغوشش را به من می بخشد ...

دیگر دردی نیست ، دیگر نمی ترسم ، دیگر تنها نیستم ...

مادر را نگاه می کنم چادر او را پیر تر نکرده بود. موهای سیاهش را گم کرده است ...

باید به او بگویم که اغوشش ،  چه اکسیری است

باید سپیدی تک تک موهایش را جبران کنم  ،  اما چگونه ؟

 

  یغما گلرویی

+ تاريخ یکشنبه دهم شهریور 1387ساعت 2:23 نويسنده " ماهی سیاه کوچولو " |

__________________________ ______________ ____________________

 

 به نظر تو حامله نشدن مردها ، براي آنها نقص محسوب مي شود يا مزيت؟

+ تاريخ یکشنبه سوم شهریور 1387ساعت 1:54 نويسنده " ماهی سیاه کوچولو " |

__________________________ ______________ ____________________

 

   زندگی جاده ای پر پیچ و خم و ، پر از سنگ و کلوخه ...

   سنگ هایی که تو رو زمین می زنند . خونی و مالیت میکنند .

   سنگ هایی که فقط با چکمه های اهنی میشه از روشون گذشت .

   تازه این کافی نیست .چون وقتی پاهات رو بپوشونی هم ،

  یکی پیدا میشه که به سرت سنگ بزنه .

+ تاريخ سه شنبه بیست و نهم مرداد 1387ساعت 2:40 نويسنده " ماهی سیاه کوچولو " |

__________________________ ______________ ____________________

سفر

_ _ _ _ _

 

  سفر همیشه ، همسفر می خواد

  دل کندن از غم ، بال و پر می خواد

 

           

+ تاريخ یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387ساعت 1:11 نويسنده " ماهی سیاه کوچولو "

__________________________ ______________ ____________________

 

" الیزابتا " کوچک، شکننده و شاد ، تا چند ماه دیگر پنج سالش می شود .

او را به خودم فشردم و شروع کردم برایش کتاب خواندن ،

ناگهان مرا نگاه کرد وپرسید

- زندگی یعنی چه ؟

جواب احمقانه ای به او دادم .

- زندگی لحظه ای است بین تولد و مرگ .

- مرگ چیه ؟

- مرگ وقتی است که همه چیز تمام می شود .

- مثل زمستان ؟وقتی که برگ های درختان می ریزد ؟ولی عمر یک درخت با زمستان تمام نمی شود .

وقتی بهار بیاید درخت دوباره زنده می شود .نه ؟

-ولی برای مرد ها اینطور نیست .زن ها و بچه ها هم همینطور ...وقتی کسی مرد ، برای همیشه مرده ، دیگر دوباره زنده نمی شود .

- این که نمی شه . این درست نیست .

- چرا الیزابتا ، بخواب ...

- من حرف های تو را قبول ندارم .فکر میکنم وقتی کسی بمیرد مثل درخت ها در بهار زنده می شود .

فردای ان روز به ویتنام رفتم . در ویتنام جنگ بود .اتش بود و خون ...خبرنگاری بودم که دیر یا زود باید به انجا می رفتم .شب شد و خوابیدم .

و ناگهان صدای جنگ گوش ها را پر کرد .همه جا می لرزیدند .قلب ها سوراخ شد و در یک ان ضجه ی کودکان بی سر پرست

و مادرانی که کودکشان از دست رفته بود به گوش رسید .

و من خیلی زود فهمیدم که در بهار کسی دوباره زنده نمی شود .

+ تاريخ سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387ساعت 1:34 نويسنده " ماهی سیاه کوچولو " |

__________________________ ______________ ____________________

ـ پیتر ، تو چرا به ویتنام( مقر جنگ ) امدی ؟

ـ بدون هیچ دلیل موجهی .حرفم را باور کن

بعد از جنگ اسراییل به پاریس برگشتم در پاریس حوصله ام سر رفته بود،همین

ـ پس از اینکه زندگیت را به خطر بیندازی ، خوشت می اید

اره من خطر را دوست دارم و هر چه بیشتر بترسم بیشتر خوشم می اید ...

 ایا این حس در همه ی ما وجود ندارد ؟

ـ در واقع اره ، ولی احمقانه است

ـ من خیلی راجع به این موضوع فکر کرده ام

مردی که زندگیش را برای هدفی به خطر بیندازد شایسته ی ستایش شدن است

ولی یک مرد یا یک زن که زندگیش را بخطر می اندازد ، فقط چون حوصله اش سر رفته ... سزاوار هیچ محبتی نیست.

ـ چرا ؟

ـ برای اینکه این مرد یا این زن چیز قابل توجهی در باطنشان ندارند و خالی تر از ان هستند که خودشان فکر می کنند .

ـ شاید تنها و بدبخت

ـ باید راه دیگری را برای این تنهایی جستجو کرد .پیتر باید با بدبختی جنگید

ـ این به میزان بدبختی بستگی دارد .اگر بدبختی خیلی بزرگ باشد دیگر میلی به جنگیدن با ان نداری .

فقط می خواهی برای یک لحظه هم که شده ان را فراموش کنی

راستی این جمله ی وحشتناک از کیست ؟

" گاهی برای کسی که همه چیزش را از دست داده اتفاق می افتد ،که خودش را هم از دست بدهد "

+ تاريخ یکشنبه سیزدهم مرداد 1387ساعت 1:14 نويسنده " ماهی سیاه کوچولو " |

__________________________ ______________ ____________________

 

عزیز دل بیاموز ...

در هیاهوی دیگران ، ارام پرورش پیدا کنی .

و بیاد بیاور ... که صلح ، جز در سکوت خودت ، در جای دیگری یافت نمی شود.

حقیقت ضمیرت را با حالتی ارام و خاموش بیان کن .

و نصایح دیگران را ، با قلبی باز و وجدانی ازاد بگوش بسپار .

حتی اگر دیگران از تو احمق تر و نادان تر باشند .

 

  پ.ن :زندگانی نه وا پس رود و نه در انتظار دیروز درنگ کند .

+ تاريخ دوشنبه هفتم مرداد 1387ساعت 1:25 نويسنده " ماهی سیاه کوچولو " |

__________________________ ______________ ____________________